Paylaş:

8 senelik evliyim, önceleri hiç takılmamıştık bebek sahibi olmayışımıza, her şey güzel gidiyordu. Sonra bir gün eşim artık bir bebeğimiz olsun, sen benim canımsın, canımın canına sahip olmak istiyorum diye geldi. Benim de canımın canı olacaktı bebeğim.

Çok heyecanlandım, çok heyecanlandık, nasıl heyecanlanmayalım ki, ikimizin bir bebeği olacaktı. Bir süre uğraştık, olmadı. Artık çabamız çileye dönüşmüştü, herkese yansıyordu gerginliğimiz, en çok da ailelerimize belli ediyorduk durumu. Özlemimiz gün geçtikçe büyüyordu, eşim de belli etmemeye çalışsa da hareketlerine yansıyordu. Gecelerce gizli gizli ağladım. Kendimi suçladım, birbirimiz suçladık eşimle. Ailelerimiz, özellikle de annem herkesin tüp bebekle evlat sahibi olabileceğini söyleyip beni cesaretlendirdi, ben de  araştırmaya başladım. Zorluklarla bir boşluk yakalayıp, randevu ayarladık ve bir devlet hastanesine gittik, ilk denememiz başarısız oldu, halbuki çok heyecanlıydım. Kimseye söylememiştik ama içim içime sığmıyordu. Ama olmadı. Sonra başka bir kliniğe gitmeye karar verdik. Bu klinikte de hevesimiz kursağımızda kaldı. Artık vazgeçmek üzereydim. Eşimin sağlık sorunları oldu o sırada. Daha da içim daralmaya başladı. Dünya üzerime geliyordu sanki. Bir taraftan komşusuna varana kadar herkes, bebek yok mu bebek sorularıyla üstüme geliyordu. Yorulmuştuk. Eşim hem sağlığıyla uğraşıyordu hem de insanların imalarıyla uğraşıyordu. Bir sene kadar sonra Bülent Hoca’yla tanıştık. Bize umut ışığı oldu adeta. Güleryüzüyle ve pozitifliğiyle içimiz ısıttı gerçekten. Kendimizi bir çıkmazın içinden refaha çıkmış şekilde bulduk.

Bülent Hoca’nın önce nerede çalıştığını araştırdık ve sonra arayıp bilgi alınca da, hemen randevumuzu aldık. Öncelikle Neslihan Hanım’a çok teşekkür etmek istiyorum, nasıl ilgili nasıl sevecen ve yardımsever bir insan anlatamam. Bir ay içinde tedaviye başladık. İğneler ve tedavi süreci, yumurtaların toplanması, spermin alınması her şey için hem çok gergindik hem de çok umutlu. Sonuçları bekleme kısmı en zor bölümdü galiba. Kitap okudum, çekirdek çitledim, rahatlamak için elimden ne geliyorsa yaptım. Eşim de bana belli etmese de heyecandan ölüyordu. Bu kez olup olmadığını öğrenmek için Bülent Bey’e gittiğimizde neredeyse dizlerimin titremesinden dolayı bayılıp düşecektim. Başarmıştık. Hep birlikte başarmıştık. Sevinçten ağladım, oracıkta hemen ağlamaya başladım. Eşim de ben de inanamıyorduk ama Allahıma binlerce kez şükür şu an yanımızda, içerde uyuyor. Bir kızımız oldu. Onu dünyalara değişemem. Allah isteyen herkese nasip etsin. Bülent Bey bizi kızımıza kavuşturdu. Onun emeğini ödeyemem, ödeyemeyiz.

Kimse vazgeçmesin, kimse umudunu kaybetmesin. Biz kızımıza kavuştuk, siz de Bülent Bey gibi özverili doktorlar sayesinde bir evlat sahibi olabilirsiniz. Lütfen denemekten vazgeçmeyin. Başta Bülent Hocaya ve Neslihan Hanıma olmak üzere tüm çalışma arkadaşlarına minnettarım. Çok teşekkür ediyoruz Bülent Hocam.

Paylaş:
Siz Yorumlayın Doktorumuz Cevaplasın
Benzer Yazılar